บทที่ 82 ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

ตอนที่ 82 ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

นัยน์ตาเหม่อมองเมียเด็กแหย่นิ้วหยอกเล่นกับร่องเสียว เรียวลิ้นเลื่อนผ่านไล้ไปบนกลีบปากนุ่ม ฟันคมขบกัดขยับสันกรามกว้างขึ้นรูปเป็นสันมันเขี้ยวเมียเด็กขี้ยั่ว ธันวาบีบฝ่ามือกำรอบท่อนเอ็นยาว เคล้นเอาน้ำเมือกใส ๆ ไหลเยิ้มล้นปริ่มจนเต็มง่ามนิ้วมือ

“หนูรินทร์ ถ่างขากว้างอีกหน...